Bir ümit

Bir ümit

İnsan bazen kaçmak istiyor

Bazen yürüyor bazen koşuyor bazen o da yok

Şehirlerin köşelerinde üç dört tane kalmış

Parkların banklarına oturuyorum bazen

Bazen o da yok

 

Çıkıyorum, yürüyorum, konuşuyorum

Haykırıyorum içimdeki sıkıntıları

Dermansız yaraları ve sızıları

Bazen o da yok

 

Kabz halleriyle, ruhsal bunalımlarla

Düşüncelerin boyumu aştığı gecelerin karanlıklarına yürüyorum

İlerliyorum, duruyorum ve bir daha ileri

Bazen onu da yapamıyorum

 

Her tarafı sararmış yapraklar içinde

Vicdanını rahatlatmak isteyen insanların bayatlamış ekmekleriyle

Ve kuş cıvıltılarıyla dolu bir parktayım şimdi

Oturacak bank arıyorum ama ruhum bedenimden çok uzak

 

Dairesel bir parkın ortasına dikilmiş

Anlamsız bir heykel yığını gibiyim

Etrafımda ilahi sanat eserleri olan ağaçlar

Bense kendinin dahi farkında olmayan bir haldeyim

 

Bayraklar yarıya çekilmiş, yas ilan edilmiş

Savaşıyor devletler

En acımasız silahlarla ve ahlakı hiçe sayarak

Aynı düşüncelerimin ruhumda açtığı yaralar gibi şehirler yerle bir oluyor

 

Çocuklar korkuyor, anneler ağlıyor

Sağ kalanların hepsi yarım, hepsi tükenmiş bir halde

İnsanlık tarihinin en acımasız savaşları oluyor bugün

İnsanlığın kendi kendini bitirdiği savaşlar

Onursuz, hukuksuz, ilkesiz ve insani değerlerden uzak

 

Savaşın kazananı yoktur derler ya

Evet, doğru ve çok haklı

Fiilen kazananların –gerçekten varsa– ilkelerini kaybettiği

İlkelerini koruyanların ise fiilen kaybettiği bir kısır döngü yaşanıyor

Tarihi yapılar, kültürel miraslar

Ve insan haklarının yok sayıldığı günler

İslam alemi paramparça

Birlik yok, güzel günler yakın gelecekte görünmüyor

 

Yok mu tüm bunlara son veren?

Zulme engel olan, adaleti sağlayan

Doğru ya dünya burası imtihan yeri

Altın mı bakır mı diye ince eleklerle elenenlerin diyarı

 

Nesilleri helak olmuş insanlar

Bomba seslerinden korkup annesinin sinesine sığınamayan çocuklar

Hani nerede bunların cezası, zalimler neden hayatta, neden yıkılmıyor zalimlerin çarkı?

Büyük suçlar büyük mahkemelerde görülür ya

Bir mahkeme-i kübraya bırakılıyor bütün bu cinayetler, zalimlikler

 

Umudunu kaybetmiş, tesellisi yok olmuş, elinden hiçbir şey gelmeyen insanlık kümesi

Yapılan boykotlar, yazılan yazılar ve barış çağrıları

Son tahlilde tek başına kalan Filistin halkı ve kahramanları

 

Sosyal medyada birkaç cümle yazıp vicdanı rahatlatmalar

Birkaç gün sonra boykotu da bırakmalar

Elimizden bir şey gelmiyor deyip uzaklaşmalar

Yıllar süren davamızın seyrini bozdular

 

Her gelen günün bir öncekinden daha acımasız olduğu zamanlarda

İnsanlık bir buhran yaşıyor

Filistin’de

Yürekler dağlayan

 

Kurtuluş tohumlarının çürümekte olduğunu söyleyerek kendimi avutmak istiyorum

Bir teselli, bir ümit, bir karşılık bekliyor ruhum

Yüzme bilmeyen bir adamın

Denizde boğulanlara yardım edemeyişindeki çaresizliği bendeki

 

Hastaneler bombalanıyor, okullar yerle bir ediliyor

Zulmün sesleri yankılanıyor Gazze’de

Duyanların duymazlıktan geldiği, haykıranların işitilmediği

Bütün insani değerlerin hiçe sayıldığı bir süreç

 

İnsanlık yeni bir şey yaşamıyor bugün

On yıllardır süren bir zulmün unutulması bu şaşkınlıklar

O hallerimiz ki son elli senedir

Kronikleşen sorunların çözümlerini uzaklaştıran

 

Annelerinin sevmeye kıyamadığı biricik evlatları

Beton yığınlarının altında can veriyor

İnsanlığın hiç olmadığı kadar mahzun olması gereken zamanlarda

Herkes hayatına devam ediyor

 

Ölenlerin birer sayıdan ibaret görüldüğü

Zulmün, vicdansızlığın normalleştiği, kanıksandığı zamanlarda yaşıyoruz

Ruhumuzdaki yaralar ve kalbimizdeki sızılarla

Zalimler ile mazlumların birbirinden ayrıştığı

Maskelerin düştüğü, gerçeklerin açığa çıktığı

Tüm bunlara rağmen zalimlerin durmadığı

Anlamın ırklara, soydaşlara ve milletlere indirgendiği bir zamanda yaşıyoruz

 

Üzülüyorum elimden bir şey gelmemesine

Bir çıkış yolu arıyorum kalben buğzederek

Yalvarıyorum kalbimin en derin hissiyatıyla

Mutlak kudret sahibinin dergahına sığınıyor

Ancak O’ndan yardım diliyorum

Ahmet Feyzi Karabacak
Latest posts by Ahmet Feyzi Karabacak (see all)
Share

0 thoughts on “Bir ümit

  1. Yarına ümitle bakıyoruz. Bizim imanımız tahkiki seviyeye ihlasla yükseldikçe, gerçek Allahı gerçek imanı kardeşligi savaşı barışı ögrenicegiz. Bir insanın kalbine dokunup imana örnek olmak cok onemli bir sorumluluk. Şiirinizi cok begendim kardesim. Yeisleri atlatarak güçlenerek Rabbimizin daha razı oldugu kullar olarak gunlerimizi gecirip. Ona kavuşmak dilegiyle.

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Bu site, istenmeyenleri azaltmak için Akismet kullanıyor. Yorum verilerinizin nasıl işlendiği hakkında daha fazla bilgi edinin.